Narodowe czytanie. Dzieło jeśli nim jest obroni się samo!

Dzisiaj moja opinia o książkach 📘📗📚 i ich czytaniu. Co jakiś czas w mediach słyszymy, że z tym drugim, wśród naszych rodaków jest delikatnie mówiąc nie najlepiej...

Jutro kolejna edycja „Narodowego czytania”. Trzynasta. Akcja zainicjowana w 2012 roku przez ówczesnego Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego, podczas, której czytane są największe polskie dzieła lub te, tak zwane „działa”, literackie. Została nazwana „narodową”, by podkreślić jej charakter. Podstawowymi celami są (dla mnie podobno): popularyzacja czytelnictwa, zachęcenie do niego Polaków, zwrócenie uwagi na potrzebę dbałości o polszczyznę oraz wzmocnienie poczucia wspólnej tożsamości.

Tym razem obowiązkową „lekturę” stanowi „Kordian” Juliusza Słowackiego.🙄

(Dramat romantyczny autorstwa Juliusza Słowackiego. Utwór napisany został w Genewie w 1833 roku, ukazał się anonimowo w Paryżu w 1834 roku. „Kordian” nawiązuje do powstania listopadowego i opisuje historię nieudanego spisku na życie cara Mikołaja I. Główny bohater, tytułowy Kordian, ze względu na wewnętrzną słabość nie jest w stanie dokonać zamachu i car uchodzi z życiem. Słowacki próbuje zrozumieć przyczyny klęski powstania oraz pokolenia powstańców.)

Jej autor, to jeden z tych jegomości, zaliczonych do naszych narodowych największych mistrzów literackich i poezji. Następnym stwierdzeniem na pewno części z Was narażę się i zaczniecie we mnie ciskać gromy, jednak, ja akurat do owego pana sympatią nie pałam. Jego twórczość nie należy do moich ulubionych, kolokwialnie mówią nie jest moją bajką. W szkole była najprawdziwszym przymusem. „Kordian”, także.

Mówiąc o „Narodowym czytaniu”, akurat osobiście nie sympatyzuję z tym wydarzeniem. Nie dlatego, że nie lubię książek – jest dokładnie wprost przeciwnie – jedna z moich pasji❗ Uwielbiam czytać, jednakże wyłącznie publikacje naprawdę dobre, z których mogę się dowiedzieć czegoś wartościowego, z jakiegoś powodu mnie zainteresują, pozwolą pomyśleć, przyciągną, a zagłębienie się w nich przyniesie przyjemność (na szczęście udaje mi się wyszukać takie właśnie pozycje, nawet sporo😊👍). W przeciwnym razie dziękuję bardzo! Nie wyobrażam sobie również świata bez papierowych książek📙📘. W mojej jednak opinii, robienie tego typu akcji zwyczajnie nie ma najmniejszego sensu❗

Nonsens, ponieważ, kto będzie chciał sięgnąć po dany tytuł zrobi to. Naprawdę nikogo na siłę do niego nie przymusi się, nie przyciągnie❗ Nie pomogą żadne tak zwane „znane twarze”, także w przypadku lektur. Mnie na przykład nie interesuje, kto przeczyta, bo sama wiem najlepiej, co mi się podoba, interesuje i nigdy absolutnie: celebryci wraz z „VIP-ami” pokazujący się z daną książką w tym dniu nie są (nie będą❗) w stanie sprawić, że, także po nią zechcę sięgnąć. Mówiąc o szkolnych lekturach przyznam się jednak do postępowania często wbrew sobie. Należę chyba do wyjątków, gdyż podczas edukacji przeczytałam większość, ale przyznaję się: zrobiłam to wyłącznie dla oceny, by po „zaliczeniu” od razu zapomnieć❗ W tym też momencie jasno i wyraźnie powiem coś, co za chwilę wiele osób zaskoczy, wywoła zdumienie, możne nawet przerazi, a w moją stronę równie i tutaj „polecą” wyrzuty:

lektury z moich lat szkolnych – sporo z nich było zwyczajnie beznadziejnych, nieciekawych, nudnych, natomiast wiersze, poezja stanowiły całkowitą porażkę (mówiąc o wierszach wyłącznie te z okresu II wojny światowej były normalne)❗

Byłam/jestem/będę dania, że pewne sprawy i tematy można było omawiać na stokroć lepszych, ciekawszych, bardziej interesujących tytułach❗

Jak napisałam powyżej, całkowity brak u mnie sympatii do „Narodowego czytania”, ponieważ nie znoszę narzucania mi czegoś z przysłowiowej góry. W tym przypadku tego, co mam uważać za dzieło. Jestem osobą rozumną, umiem oceniać, mam świadomość, co wywiera na mnie wpływ. Wiem, co mnie interesuje, podziwiam i niech nikt mi nie mówi jak mam myśleć❗ W toku ewolucji zostałam obdarzona mózgiem, rozum wykorzystuję w odpowiednich celach, dlatego mam swoje zdanie, wyrobiony światopogląd. Dlatego nie boję się głośno powiedzieć: przez sam fakt, iż ktoś o takim, czy innym nazwisku napisał coś, to wcale dla mnie nie znaczy, że owe „coś” stanowi „wiekopomne dzieło”. Jeśli chodzi o książki znam mnóstwo📚📚📚, których ani tytuł, ani autor nic dużej liczbie osób nie mówią, a są naprawdę wartymi przeczytania❗ Sięgnięcia właśnie po nie❗

I jeszcze jedno: jestem zdania – jeśli coś (książka, film, sztuka itd.) stanowi rzeczywiście dzieło, coś warte uwagi, to potrafi obronić się samo❗ Nie potrzeba jego narzucania innym, gdyż, kto będzie chciał, dostrzeże i sam sięgnie ❗  

Anna Hudyka